Bir sabah uyandığımızda, pencereden sızan ışık bile bize “bugün son olabilir” diye fısıldar mı? Çoğu zaman hayır. Çünkü hayat, bize en büyük yalanı söylerken en samimi halindedir: Sonsuza kadar sürecekmiş gibi hissettirir. Ama bir yerden sonra, özellikle kırklı yaşların eşiğinde ya da bir yakını toprağa verdikten sonra, o yalan çatlar. Ve birdenbire herkesin aynı soruyu sorduğunu fark ederiz: Peki ya sonrası? Dinler bu soruya net cevaplar verir. İslam’da ahiret, Hristiyanlık’ta cennet-cehennem, Budizm’de reenkarne döngüsü, Hinduizm’de mokşa… Hepsinin ortak noktası şu: Bu dünya bir bekleme salonu. Asıl hayat, biletiniz kesildikten sonra başlıyor. Bazıları için sonsuz nimet, bazıları için hesaplaşma, bazıları içinse yeni bir bedende yeni bir sınav.