Bazen en zor iş, aynaya bakıp “bu benim” diyebilmektir. Çünkü o aynada gördüğümüz şey genellikle başkalarının bizden beklediği versiyonumuzdur. Anne-babanın hayallerindeki çocuk, öğretmenin istediği öğrenci, patronun aradığı eleman, sevgilinin tamamlayıcısı, arkadaş grubunun “uyumlu” üyesi, Instagram’ın filtresiz hâli bile kabul etmediği “estetik” versiyon… Hepsi üst üste binmiş, senin kendi teninin üstüne oturmuş yabancı kıyafetler gibi. “Kendin ol” diyorlar ya hani, sanki çok basit bir talimatmış gibi. Sanki gardırobunu açıp “hah, işte gerçek ben buradaymış” diye bir elbise çıkaracakmışsın da giyeceksin. Oysa gerçek sen, yıllardır başkalarına göre kesilip biçilmiş kumaşlardan dikilmiş. Dikiş yerleri ilik ilik kanıyor çoğu zaman. Sen olmak, ilk önce susmayı bırakmaktır.