Bazı şehirler vardır; anlatılmaz, idare edilir. Trabzon da onlardan biridir. Ne fazla sabır sever ne de belirsizliği. Bu şehir netlik ister. Sözü dolandıranı sevmez, niyeti ölçer. 2026’ya girerken dünya da ülke de karmaşık bir dönemden geçiyor. İnsanlar yorgun, beklentiler dağınık, güven duygusu zayıf. Trabzon bu tabloya yabancı değil. Çünkü burada hayat hiçbir zaman düz bir çizgide akmadı. Coğrafya zorladı, şartlar zorladı, insanlar zorlandı. Ama kimse “kolaydı” demedi. Trabzon’da mesele umut satmak değildir. Burada insanlar, işleyen bir düzen, adil bir paylaşım ve karşılığı olan emek ister. Büyük laflardan çok, somut karşılık bekler. Söylenen sözün tutulup tutulmadığına bakar; niyetten önce sonucu önemser. Bu şehrin en temel meselesi bugün de budur: Gençler kalmak mı gitmek mi arasında sıkışmış durumda. Ekonomi, istihdam ve şehir planlaması konuşulmadan gelecekten bahsetmek zor. Trabzon’un potansiyeli var ama bu potansiyel kendiliğinden hayata geçmiyor. Plan, kararlılık ve sahiplenme gerekiyor. Trabzon’da dayanışma romantik bir kavram değildir. İş varsa konuşulur, yoksa herkes görür. Mahalle hâlâ önemlidir, tanışıklık hâlâ geçerlidir ama bunlar tek başına yetmez. Sivil yapılar, meslek örgütleri ve gönüllü oluşumlar gerçek anlamda işlev kazanmadan şehir nefes alamaz. Sosyalleşme; sadece bir araya gelmek değil, ortak akıl üretmektir. Tarih boyunca Trabzon, her döneme uyum sağladı ama karakterinden vazgeçmedi. Bu yüzden bu şehir ne alkışla büyür ne de eleştiriyle dağılır. Trabzon, yapılan işe bakar. 2026 da bu açıdan bir sınav yılı olabilir. Yeni yıldan beklenti nettir: Belirsizliğin azalması, emek verenin karşılığını alması, gençlerin oyalanmaması, şehrin günü kurtarmak yerine yolunu belirlemesi. Trabzon’un fazladan övgüye ihtiyacı yok. Bu şehir, doğru adım atıldığında kendini zaten belli eder. Yanlış yapıldığında da sessiz kalmaz. 2026’ya girerken Trabzon için mesele şudur: Söz mü üretilecek, çözüm mü? Görüntü mü korunacak, gerçek mi? Cevabı zaman değil, yapılanlar verecek.